Müslüman kadın asildir 

10 Haziran 2007 04:30 · Minare · Etiketler alim , allah , darwin , diyalog , edebiyat , esma , ezgiler , filistin , haberler , hadis , hz. , ilahiler , islam , islamiyet , kadın , kuran , maneviyat , medine , mekke , muhammed , muslim , muslims , namaz , nur , osmanlı , oyun , porno , psikoloji , resim , roman , said , seks , tanrı , tesettür , videolar , ırak

Müslüman kadın asildir

Allah (cc), Kur'an'ın "Nefse ve ona 'bir düzen içinde biçim verene', sonra ona fücurunu (sınır tanımaz günah ve kötülüğünü) ve ondan sakınmayı ilham edene (andolsun). Onu arındırıp-temizleyen gerçekten felah bulmuştur. Ve onu (isyanla, günahla, bozulmalarla) örtüp-saran da elbette yıkıma uğramıştır." (Şems Sûresi, 7-10) âyetleriyle, kontrol altına alınmadığı takdirde, nefsin insanı sınır tanımaz kötülüklere sürükleyeceğine dikkat çekmiştir. Allah korkusu ve ahiret inancı, insanlara nefislerinde bulunan bu kötülüklerden sakınacak gücü ve aklı kazandırır. Bu özellikler olmadığı takdirde ise; bir insan, Allah'ın ahirette kendisini, dünya hayatında gösterdiği tavırlardan sorumlu tutacağını düşünmeden hareket eder. Bu durumda da nefsinin isteklerini yerine getirmekte bir sakınca görmez. İçinden gelen tavır her ne kadar kötü de olsa, bundan sakınması için kendisine geçerli bir sebep bulamaz. O anda nefsi öfkelenmesini ilham ediyorsa, hemen bu telkine kapılır. Ya da kıskançlık telkini verip, buna bağlı olarak karşı tarafa kötü bir davranışta bulunmasını telkin ediyorsa, bunu da hemen uygular. Kızgınlığını ya da kıskançlığını imalı sözler söyleyerek, alay ederek, iftira atarak, yalan söyleyerek, entrika yaparak, ikiyüzlü bir tavır sergileyerek göstermesini ilham ediyorsa, tüm bunları hiç düşünmeden hemen dışa vurur. Allah'a hesap vereceğini düşünmediği için de tüm bu tavırları uygulamakta hiçbir sakınca görmez. Oysa bunların hepsi, Allah'ın âyette bildirdiği gibi, nefsin insanları çağırdığı sınır tanımaz kötülüklerindendir. İnsan nefsinin telkinlerine uyarak hareket ettiğinde, insanların gözünde hiçbir şekilde büyümez, aksine küçülür. İçinden gelen duyguları, kötü olduğunu bildiği halde kontrol altına alamamış olmaları, bu insanların zayıflıklarını ve vicdanlarını kullanmadıklarını ortaya koyar. Olgun olamamak, nefsinin istekleriyle çatıştığında akılcı ve makul tavırlar sergileyememek, insanları küçük düşüren tavırlardır. Oysa ki 'asil ve güzel olan', Allah'ın yine âyette belirttiği gibi, nefsin tüm bu kötülük telkinlerine karşı 'ondan sakınmak ve vicdana uygun bir tavır sergilemek'tir. Bu, emek gerektiren, ama aynı zamanda da insanı yücelten, büyüten, insanların saygısını ve sevgisini kazandıran bir ahlâktır. Müslüman kadın bu asaleti gösteren, basit tavırlara, küçük çıkarlara tenezzül etmeyen bir karaktere sahiptir. Cahiliye ahlâkını yaşayan kimi kadınlar, olaylar karşısında akılcı çözümlere başvurmak yerine, bunları düzen kurarak, entrika çevirerek, yalan söyleyerek halletmeye çalışırlar. Şeytanın telkinlerine uydukları için, dürüstlükle, açık yüreklilikle, samimiyetle çözümlenebilecek konularda içten pazarlıklı, ikiyüzlü ve sinsi yöntemlere başvurabilirler. İman sahibi bir kadın ise, Allah korkusu nedeniyle, cahiliye kadınlarının bu ahlâkından tamamen uzaktır. Cahiliye ahlâkını benimseyen kadınlarda görülebilen özelliklerden bir diğeri ise, kıskançlıktır. Cahiliye toplumlarında kimi kadınlar, bu ahlâkı çok yoğun olarak yaşarlar. Bu da beraberinde onlara şüpheci tavırları, sebepsiz kaprisleri, küskünlükleri ve sonu olmayan tartışmaları getirir. Onları huzursuz ve mutsuz bir hayata sürükler. Kıskançlıkları yüzünden hem kendilerine, hem çevrelerindekilere, hem de sevdikleri insanlara maddi manevi büyük zararlar verirler. İman sahibi bir kadın ise, bu özelliğin insanı hem dünyada hem de ahirette küçük düşüreceğini ve büyük kayıplara uğratacağını bilerek, nefsinin bu özelliğinden samimiyetle sakınır. Cahiliye toplumlarında bazı kadınların gösterdikleri tavır bozukluklarından biri de alaycılıktır. Allah, "Ey iman edenler, bir kavim (bir başka) kavimle alay etmesin, belki kendilerinden daha hayırlıdırlar; kadınlar da kadınlarla (alay etmesin), belki kendilerinden daha hayırlıdırlar. " (Hucurat Sûresi, 11) âyetiyle, birbirleriyle alay etmeye, kötü lakaplar takarak küçük düşürmeye yönelik tavırlarına karşı kadınları uyarmıştır. İman sahibi bir kadın ise, bu ve benzeri tavırların hiçbirine tenezzül etmez. Tüm bunların Allah'ın razı olmayacağı, insanı küçük düşüren, asaletten uzaklaştıran ve kişiliğini zedeleyen davranışlar olduğunu bilir. Kur'an ahlâkına uygun bir tavır içerisinde olmanın insanı daima en asil konuma getireceğini bilerek bu konuda kararlılık gösterir. Canan Kütahnecioğlu ckutahnecioglu@vakit.com.tr

http://www.minare.net/
http://minare.blogcu.com/
http://minare.net/Blogcu
http://minare.net/forum

0 yorum

Kadın Ruhu Bir Muamma 

10 Haziran 2007 04:29 · Minare · Etiketler alim , allah , ciplak , darwin , diyalog , edebiyat , es , ezgiler , filistin , haberler , hadis , ilahiler , islam , islamiyet , kadın , kuran , maneviyat , medine , mekke , muhammed , muslim , muslims , namaz , nur , osmanlı , oyun , porno , psikoloji , resim , roman , said , seks , tanrı , tesettür , videolar , ırak

Kadın Ruhu Bir Muamma

Firavun huzursuzdu. Kendi zulmünün karanlığıydı Firavun’un yüreğine çöken, o Asiye’yle arasındaki karanlıktan biliyordu. Firavun insanlığından uzaklaştıkça, Asiye de Firavundan uzaklaştı. Belli etmemeye çalışsa da Firavun ondaki değişimin farkındaydı. Bir erkeğe en ağır gelecek şüpheler aklının köşesinden bile geçmezdi. Asiye’yi tanırdı, hem de kendini tanıyamadığı kadar iyi tanırdı. Başını verirdi de, onuruna gölge düşürmezdi Asiye. Öyleyse neydi en yakınındakini, kendine ırak eden? Akla dayalı bütün ihtimalleri sıraladı, hiçbiri Asiye’nin kalbine varamadı. Firavun bir erkekti, hükümdardı, üstelik tanrıydı; en sevdiği için de olsa kendinde kusur bulamazdı. “Kadın ruhu bir muamma” demeyi tercih etti. Asiye eşine huzursuzluğunun sebebini sormak istedi, soramadı. Aralarında sözü güzel kılan bağ çoktan kopmuştu. Konuşmaya gayret etse söze nasıl başlayacağını bilemiyordu. Ona adadığı bütün sözcükler tükenmişti gönlünde, geriye tek bir sözcük kalmıştı; “yazgım”. Firavun'un Rüyası Gecelerden biriydi. Farkı, zulmün boğulacağına dair rüyanın, zalimi tarafından o gece görülmesiydi. Firavun rüyasında Filistin’de tutuşan bir ateşin büyüyerek Mısır’a doğru ilerlediğini, Mısır yerli halkı olan Kıptilere ait her şeyi yakıp yıktığını, ancak İsrailoğullarına zarar vermediğini gördü. Ter içinde uyandı, sabahı zor etti. Gün ışır ışımaz Mısır’ın bütün müneccimlerini saraya çağırttı. Onlara rüyasını anlattı. Müneccimler yanlarında getirdikleri kara kaplı, kalın kitapları karıştırdılar, aralarında fısıldaştılar. Sonra içlerinde en yaşlı ve en bilgilisi rüyayı tabir etti: -Bu rüya, İsrailoğullarından doğacak bir erkek çocuğun senin saltanatını yıkacağına işarettir Efendimiz, dedi. Firavun sapsarı kesildi, yüzünden soğuk terler boşandı. Veziri eliyle müneccimlere gitmelerini işaret etti. Müneccimler yerlere kapanıp Firavun’a kulluklarını sundular. Sonra geri geri çekilip gözden kayboldular. Firavun kımıldamadan yerinde öylece oturuyordu. Kulaklarında sanki kendisine doğru yaklaşan bir ordunun zafer çığlıkları uğulduyordu. Kımıldayan her şeyde üzerine yürüyen çocuğu görüyordu. Saraydaki herkes ve her şey susmuştu. Neden sonra bu ağır sessizlik Firavunun haykıran sesiyle yırtıldı: -Buyruğumdur, İsrailoğullarından doğacak bütün erkek çocuklar öldürüle. Mısır’da zulmün çarkı eskisinden de hızlı dönmeye başladı. Firavunun adamları mahalle mahalle, ev ev İsrailoğullarının oturdukları yerlere döküldüler. Yeni doğan bebekleri oracıkta katlettiler. Hamile kadınları kayda geçirdiler. Saraydakiler olanları Asiye’ye anlatmıyorlardı. Hassas kalbinin bu kadarını kaldıramayacağından korktular. Asiye duydu, kendisine anlatılmadık ne varsa o ince sezgisiyle hepsini duydu: Havanın kokusundan, kuşların kanat çırpışından, Nil’in rengi değişen sularından, rüzgarın taşıdığı feryatlardan duydu. Duydu da yüreğine koca bir “Ah!” oturdu. Acısına sözcükler yetmiyordu. “Ah!” çıkıyordu yalnızca ağzından. Başka da bir şey diyemiyordu. Asiye’nin İçine Kapanışı Asiye mazlumların kanını Firavunun gözlerinde gördüğünden beri bütün kapılarını kapadı, kendi içine aktı. Eskiden sıkıntılarını hayra yorar, hepsini güzel bir sebebe bağlardı. Kim ki daralmış halde yanına gelse, gönlü genişleyerek dönerdi.Ama artık neyi, hangi sebebe bağlayacağını bilemiyordu.Zira zulmü mazur gösterecek tek bir sebep olsun bulamıyordu. Asiye gündüzleri terk etti, gecelere sığındı. El ayak çekilince bahçeye, nehrin kıyısına iniyordu. Hayatını düşünüyordu. Çocukluğunu, genç kızlığını, evliliğini, insanlarla olan ilişkilerini bütün ayrıntılarıyla hatırlamaya çalışıyordu. Bu, geçmişteki güzel günlere duyulan hasretten çok farklı bir hatırlayıştı. Neyi yaşadığını değil, nasıl yaşadığını irdeliyordu. Zihnine takılanlara bulduğu cevaplar, kendi içinde yeni sorular doğuruyordu. Gecelerce süren bu sorulu cevaplı muhasebe, Asiye’yi hayli yormuştu. Ama şuurunun en kuytu köşelerinde kalan her şey aydınlanmıştı. İçi o güne kadar hissetmediği bir ferahlıkla hafifledi. Kulaklarında yine o yaşlı adamın sözleri çınlıyordu: “Rabbini bulmak isteyen kişi önce kendini tanımalıdır.” Suların Göz aydınlığı Asiye’nin rüyasında kalbine doğan, Nil’in sularına bırakıldı. İsrailoğullarından İmran’ın karısı doğumunu Firavunun cellatlarından gizlemeyi başarmıştı. Ama bebeğini kendi elleriyle büyütme şansı yoktu. Eninde sonunda çocuğun varlığı duyulacaktı. Allah, çaresiz olan anneye yapması gerekeni ilham etti. Kalbine, zarar geleceğini hissettiğinde oğlunu Nil nehrine bırakmasını, korkup tasalanmamasını duyurdu. İmran’ın karısı bir sandık yaptı. Yüreği yana yana bebeğini öpüp kokladı. Sandığa yerleştirdi. Ortalıkta kimsenin olmadığı bir zamanda kızıyla beraber sandığı Nil’in sularına bıraktılar. Zavallı anne, sandık gözden kaybolana kadar Nil’in kıyısında oturdu, ağladı, ağladı… “Rabbim!” diyordu, “Bu çözüm bana senden geldi. Muhakkak ki onu koruyacak olan sensin. Sonu hayırlı olacak inanıyorum. Ağlayışım ayrılığın acısındandır, beni bağışla.” Kızı kıyıdan ilerleyerek sandığı izledi. Firavunun sarayı nehrin yanı başında kuruluydu. Bahçesinden mermer basamaklarla Nil’e inilirdi. Basamakların her bir yanından salkım söğütler dökülüyordu. Nil, kutlu emaneti sarayın önüne kadar getirdi, Salkım söğüde teslim etti. Sularla oynaşan cariyeler dallara takılıp kalan sandığı gördüler. Koşup muhafızlara haber verdiler. Muhafızlar, neyin nesi olduğunu anlayamadıkları sandığı görüp Firavunun önüne bıraktılar. Asiye de oradaydı. Bütün bakışlar şüpheyle sandığa dikildi. Kimindi bu sandık? Nehre kim bırakmıştı? İçinde ne vardı? Kimsenin bir şeyden haberi yoktu. Sandığın açılmasını merakla bekliyorlardı. Firavun; “açın” diye emretti. Muhafızlar açtılar. Gözler şaşkınlıkla büyüdü, ağızlardan hayret nidaları yükseldi. Böylesi ne görülmüş, ne işitilmişti. Bir ışık parçasıydı sandığın içindeki, nur topuydu. Hep bir ağızdan “bir bebekmiş” dediler. İlk harekete geçen Asiye oldu. Eğilip bebeği kucağına aldı. Bebek ona gülücüklerle bakıyordu. Asiye’nin kalbinde güller açtı. Yıllardır böyle bir sevinç yaşamamıştı. Başını bebeğe eğdi, işaret parmağını usulca dudaklarına dokundurdu; “Yoksa Nil’den beklediğim armağan sen misin?” diye fısıldadı. Bebek Asiye’nin işaret parmağını yakaladı ağzına götürdü. Asiye onu canından bir parçaymış gibi hissetti. Şaşkınlık yerini endişeli bakışlara bırakmıştı. Firavun’la veziri Haman’ın yüzleri asıktı. Kimse sebepsiz yere çocuğunu sulara bırakmazdı. Bu çocuk kimin çocuğuydu, neden kaderine terk edilmişti? Haman ikisinin de aklından geçeni açığa vurdu: -Bu İsrailoğullarından birinin çocuğu olabilir Efendim, dedi. “Öldürülmesinden korktukları için belki bu yola başvurmuşlardır.” Firavun da aynı şeyi düşünmüştü. Bebekten değil de kendilerini tehdit eden büyük bir düşmandan söz eder gibiydiler. Konuşmanın gidişatı Asiye’nin sevincini bıçak gibi kesti. Firavun bebeği öldürmeyi düşünüyordu. Asiye irkilerek başını Firavun’a çevirdi. Çoktandır gözlerine böyle yakından bakmamıştı: - Onu öldürmeyin, dedi. Bu bebek bize göz aydınlığıdır, ikimize de neşe kaynağı olabilir. Eminim bize çok faydası dokunacaktır. Belki onu evlat da ediniriz. Sesindeki istek ve kararlılık Firavun’u etkiledi. Haklı olabilirdi. Bebeğin varlığı belki tekrar yakınlaşmalarını da sağlardı. Asiye’yi büsbütün kaybetmek istemiyordu. -Peki, dedi. O, senindir. Tek bu çocuğun yok edilmesi kastıyla binlerce çocuk öldürülmüştü. Ölümlere ferman çıkaran Firavun, saltanatını yıkacak olana kendi rızasıyla baş eğmişti. İlahi hüküm böyleydi. Ve kimse olacakları bilmiyordu… - Devamı var Belkıs İbrahimhakkıoğlu / KADIN ORADAYDI http://www.minare.net/ http://minare.blogcu.com/ http://minare.net/Blogcu http://minare.net/forum

0 yorum

Müslüman kadın, duygusal bir kişilik göstermez 

10 Haziran 2007 04:28 · Minare · Etiketler allah , darwin , diyalog , edebiyat , esma , ezgiler , filistin , haberler , hadis , hz. muhammed , ilahiler , islam , islami , islami site , islamiyet , kuran , maneviyat , medine , mekke , muhammed , muslim , muslims , namaz , nur , osmanlı , oyun , psikoloji , resim , roman , said , tanrı , tesettür , videolar

0 yorum

Cihad ve Namaz 

10 Haziran 2007 04:27 · Minare · Etiketler allah , cihad , darwin , diyalog , edebiyat , esma , ezgiler , filistin , haberler , hadis , hz. muhammed , ilahiler , islam , islami site , islamiyet , kuran , maneviyat , medine , mekke , muhammed , muslim , muslims , namaz , nur , osmanlı , oyun , psikoloji , resim , roman , said , tanrı , tesettür , videolar

cİhad  meydanIndan yeni dönmüşler..   hepsI  yaralI  ve bItkIn...   ayakta duracak hallerI yok...    ama  namazlarInI  kIlmaya çalIsIyorlar...    hemde  her seye rağmen...  

kardeslerimiz, canlarImIz onlar....!

      onlarınkI de namaz, bIzIm kI de....    hangISI  kabule en layIk...!?     onlara dua edelIm hIç olmazsa ve SAVAŞTIKLARI ÜLKELERİN MALLARINI  boykot  EDELİM ...!

 İndİrİn ve İzleyin lütfen! tüyleriniz diken diken olacak..    o  ihlas,  takva  AZIM  ...     EMIN OLUN  sizi de saracak !

    Rüku'ya eğilemiyor...      Dizleri üzerinde ancak kılabiliyor....!

Cihad'dan yeni dönmüş...Eller hala yara-bere içinde ...!

www.minare.net
http://minare.blogcu.com
http://minare.net/Blogcu
http://minare.net/forum

0 yorum

Esmaul Hüsna 

10 Haziran 2007 04:25 · Minare · Etiketler allah , darwin , diyalog , edebiyat , esma , ezgiler , filistin , haberler , hadis , hz. muhammed , ilahiler , islam , islami , islami site , islamiyet , kuran , maneviyat , medine , mekke , muhammed , muslim , muslims , namaz , nur , osmanlı , oyun , psikoloji , resim , roman , said , tanrı , tesettür , videolar

www.minare.net
http://minare.blogcu.com
http://minare.net/Blogcu
http://minare.net/forum

0 yorum

PEYGAMBERIMIZIN SEFAATINA DAIR 

10 Haziran 2007 04:25 · Minare · Etiketler allah , darwin , diyalog , edebiyat , esma , ezgiler , filistin , haberler , hadis , hz. muhammed , ilahiler , islam , islami , islami site , islamiyet , kuran , maneviyat , medine , mekke , muhammed , muslim , muslims , namaz , nur , osmanlı , oyun , psikoloji , resim , roman , said , tanrı , tesettür , videolar

0 yorum

Peygamberimizin Hanımları ve Evliliklerindeki Hikmetler 

10 Haziran 2007 04:23 · Minare · Etiketler allah , darwin , diyalog , edebiyat , esma , ezgiler , filistin , haberler , hadis , hz. muhammed , ilahiler , islam , islami , islami site , islamiyet , kuran , maneviyat , medine , mekke , muhammed , muslim , muslims , namaz , nur , osmanlı , oyun , psikoloji , resim , roman , said , tanrı , tesettür , videolar

Peygamberimizin Hanımları ve Evliliklerindeki Hikmetler

Önsöz  

• Hatice (ra)  

• Sevde binti Zem’a (ra)  

• Aişe (ra)  

• Hafsa binti Ömer (ra)  

• Zeyneb binti Huzeyme (ra)  

• Zeyneb binti Cahş (ra)  

• Ümmü Seleme (ra)  

• Ümmü Habîbe (Remle binti Ebî Süfyan) (ra)  

• Cüveyriye binti Hâris (ra)

• Safiyye binti Huyey (ra)  

• Mâriyetü’l-Kıbtiyye (Ümmü İbrahim) (ra)  

• Meymûne binti Hâris (ra)

Kaynak: Yrd. Dr. Muhittin Akgül, Yeniümit Dergisi' nden alinmistir. 
Modülü Hazirlayan Emri-Maruf   © www.emrimaruf.net

0 yorum

Nur-i Muhammed (s.a.v) - Vefati 

10 Haziran 2007 04:19 · Minare · Etiketler allah , darwin , diyalog , edebiyat , esma , ezgiler , filistin , haberler , hadis , hz. muhammed , ilahiler , islam , islami , islami site , islamiyet , kuran , maneviyat , medine , mekke , muhammed , muslim , muslims , namaz , nur , osmanlı , oyun , psikoloji , resim , roman , said , tanrı , tesettür , videolar

Nur-i Muhammed (s.a.v)

Vefati

Hicretin onuncu yilinda Rasülullah (s.a.), yüz binden daha fazla müslümanla birlikte Medine'den hacc için hareket etti. Bu hacc esnasinda Arafat dagi yaninda, Islâm'in anayasasi kabul edilen veciz ve ölümsüz hutbesini iradetti. Bu hutbesinde, Islâm'in temel ilke ve kaidelerini beyan ederek, insanlar arasinda fark gözetmeyen bir esitlik ilan etti. Söyle diyordu:

"Ey nas! Biliniz ki Rabbiniz birdir, babaniz birdir. Hepiniz Adem'densiniz. Adem de topraktandir. Allah yaninda en üstününüz, O'ndan en çok korkaninizdir. Arab'in, Arab olmayana üstünlügü yoktur; üstünlük ancak takva iledir."

Kur'ân-i Kerim'in nüzûlü de Maide sûresinin 3. ayetindeki, "Bugün size, dininizi kemale erdirdim, size olan nimetimi tamamladim ve size din olarak Islâm'i seçtim." kavl'i serifinin nazil olmasiyla tamamlanmisti.

Veda Hacc'inin üzerinden henüz üç ay geçmemisti ki, Rasülullah (s.a.) atesli bir hummaya yakalandi. Onun hastaliginin siddetlendigini gören Ensar, Mescidi Nebî'de toplanmislardi. Fadl b. Abbas ve Ali b. Ebi Talib, bu durumu Peygamber Efendimize ulastirdilar. Bunun üzerine Peygamber Efendimiz, Ali, Abbas ve Fadl'a dayanarak Ensarin huzuruna çikti. Basi sariliydi. Minber'in alt basamaginda oturdu, Allah'a hamd ve senadan sonra söyle hitap etti; "Ey nas! Duydum ki, siz peygamberinizin ölmesinden korkuyormussunuz. Allah'in benden önce gönderdigi peygamberlerden ebedî yasayan biri var mi ki, ben sizin içinizde ebedî kalayim? Bilesiniz ki, elbette ben Rabbime kavusacagim, siz de bana ulasacaksiniz. Size, ilk muhacirlere hayirli davranmanizi vasiyet ederim. Bütün muhacirler de birbirlerine karsi hayirli olsunlar. Allahu Teâlâ söyle buyurur; "Asra (yani peygamberlik çagina, yahut bütün zamana veya ikindi namazina) andolsun ki, insan ziyan içindedir. Ancak inanip iyi isler yapanlar, birbirlerine hakki tavsiye edenler ve birbirlerine sabri tavsiye edenler baska" (onlar ziyandan kurtulmuslardir.) Her is, Allah'in izniyle, iradesiyle cereyan eder. Siz olacak seylerin sirasini degistiremezsiniz, Allahu Teâla sizden birinizin acelesiyle, acele davranmaz. Allah'in iznine, iradesine galebe etmege çalisanlar, en sonu maglub olurlar. Allah'i aldatmak isteyenler de muhakkak aldanirlar. Nitekim o, söyle buyurur: "Demek is basina gelecek olursaniz, yeryüzünde bozgunculuk çikaracak ve akrabalik baglarini koparacaksiniz. "

"Ey nâs! Size Ensar halkina da hayirli olmanizi vasiyet ederim, çünkü onlar sizden önce iman yurdunu hazirlamislardir. Onlara iyi muamele ediniz. Onlar sizi kendi mahsullerine ortak etmediler mi? Evlerini sizinle paylasmadilar, sizi vaktiyle evlerinde agirlamadilar mi? Kendileri ihtiyaç içinde olduklari halde, her hususta sizi nefislerine tercih etmediler mi? O halde (ey muhacirler!) sizden biriniz iki adam arasinda hakemlik yapmak görevine getirilirse Ensarin iyilik edenlerine teveccüh ve ikram etsin, fenalik yapanlarin kusurlarindan da vazgeçsin. Biliniz ki, kendinizi onlara tercih edemezsiniz. Biliniz ki, ben size karsi çok merhametliyim, yine biliniz ki, ben Rabbime kavusacagim, sizler de bana kavusacaksiniz. Bulusacagimiz yer, Kevser havuzunun kenaridir. Benimle havuz kenarinda bulusmak isteyenler dillerini gerekli olan seylerin disindaki bos seylerden çeksinler."

Rasülullah (s.a.), 13 Rebiülevvel h. 11 (8 Haziran 632) pazartesi günü ruhunu teslim etti. Risaleti tebligi etmis, kendisine verilen emaneti en mükemmel bir sekilde yerine getirmis olarak ömrünün 63'ünde Rabbimizin rahmetine kavustu.

Rasülullah'in vefat haberi, müslümanlar üzerinde müthis bir tesir icra etti, öyle ki büyük bir saskinliga düserek peygamberlerin de, diger insanlar gibi öleceklerini bildiren ayetleri bile unuttular. Kilicini çekip dikilen Ömer b. Hattâb, Rasülullah'in öldügünü söyleyenleri ölümle tehdit ediyor ve söyle diyordu: "Münafiklardan bir adam, Rasülullah'in vefat ettigini zannetmistir. Hayir vallahi! O ölmedi, lakin Musa'nin gittigi gibi, dönmek üzere Rabbine gitti. Vallahi Rasülullah dönecek ve öldügünü söyleyenlerin ellerini kesecektir."

Rasülullah'in vefatini duyan Hz. Ebubekir, Mescid'in önüne geldiginde Ömer hâlâ, halka bir seyler söylüyordu. O, bunlara aldirmaksizin dogruca Rasülullah'in bulundugu odaya girdi. Üzerindeki örtüyü kaldirarak söyle dedi: "Babam ve anam yoluna feda olsun ya Rasülellah! Ölümünde de, diriyken oldugu gibi ne kadar güzel ve temizsin. Senin ölümünle, hiçbir peygamberin ölümüyle kesilmemis olan peygamberlik son bulmustur. Sanin ve serefin o derece büyük, o kadar güzel vasiflara sahibsin ki, tanitilmak ve üzerine aglanmaktan münezzehsin. Ya Rasülellah! Ölümünle insanlara teselli oldun, zira nübüvvet özelliklerinle hususiyet kazanmis olmana ragmen ölüm sana da yetisti. Ölümle o derece umumilestin ki, ölümlü olmakta hepimiz seninle esit olduk. Kendin tercih etmemis olsaydin, ölümün nefislerimize çok zor gelirdi, eger bizi aglamaktan menetmemis olsaydin, senin için gözyaslari döker; hatta göz pinarlarimizi kuruturduk. Ama, yine de göz yasimizi tutmaga gücümüz yetmiyor. Siddetli üzüntü ve kederi üzerimizden atamiyoruz. Allah'im bizden ona selâm ulastir. Ya Muhammed (s.a.)! Rabbinin katinda bizi unutma, hatirinda kalalim. Sekinet ve rahatlik yaratilmamis olsaydi, korku ve üzüntü de yaratilmazdi. Allahim, nebine bizden selâm ulastir, onu aramizda muhafaza et!"

Hz. Ebubekir, daha sonra Rasülullah'in nasinin basindan ayrildi, disari çikarak halka hikmetli ve anlamli hutbesini irad etti. Bu hutbe müslümanlarin aklini basina getirdi ve düstükleri hatayi hemen anladilar. Hz. Ebubekir söyle hitap etmisti: "Sehadet ederim ki, Allah birdir, O'ndan baska ilah yoktur, O'nun hiçbir ortagi yoktur. Yine sehadet ederim ki, Muhammed O'nun kulu ve rasülüdür. Yine sehadet ederim ki, Kitap (Kur'an) nazil oldugu, din mesru kilindigi, Hadîs iradedildigi, söz söylendigi gibi mahfuzdur. Allah, apaçik bir hakikattir," sonra da söyle dedi: Ey nâs! Muhammed'e kulluk eden var idiyse bilsin ki: Muhammed muhakkak ölmüstür; Allah'a tapanlara gelince, süphesiz Allah diridir, ebediyyen bâkidir." Devamla su manadaki ayetleri okudu:

"Muhammed sadece bir elçidir. Ondan önce de peygamberler gelip geçmistir. Simdi o ölür veya öldürülürse siz ökçelerinizin üzerinde

geriye mi döneceksiniz? Kim ökçesi üzerinde geriye dönerse, Allah'a hiç bir ziyan veremez. Allah, sükredenleri mükafatlandiracaktir.” Ve devam etti: "Allahu Teâlâ isini, size vasiyet etmistir, onda ümitsizlik ve sabirsizliga düsmeyiniz. Süphesiz Allah, sizin yaninizdaki ve kendi yanindaki seyleri Nebisi için seçmistir. Onu, yarligamasina çekip almis, Kitabini ve nebisinin sünnetini sizde birakmistir. Bu ikisine sarilan dogruyu bulur, o ikisinin arasini ayiran sapitir. Ey iman edenler! Allah için hakki ayakta tutan kimseler olunuz. Seytan, Peygamberimizin ölümü sebebiyle sizi aldatmasin, dininizden saptirmasin. Seytani aciz birakacaginiz seyde, ondan acele davraniniz. Size ulasmasina firsat vermeyiniz."

Malik b. Enes'in söyle dedigi rivayet edilir: "Bana ulastigina göre Rasülullah (s.a.), pazartesi günü vefat etmis,sali günü defnedilmistir. Müslümanlar, cenaze namazini gurublar halinde, imamsiz olarak kilmislardir." Sahabe-i Kiram, Rasülullah'in nereye defnedilecegi hususunda ihtilafa düsmüsler, bazilari dogum yeri olan Mekke'ye, bazilari ashabinin yanina Cennetü'l-Baki' kabristanina bazilari da kendi mescidine gömülmesini teklif etmislerdi. Bu esnada söz alan Hz. Ebubekir, Peygamber Efendimizin "Hiçbir peygamber, vefat ettigi yerin disinda bir mahalde defnedilmemistir." mealindeki hadisini rivayet ederek, bu ihtilâfin ortadan kalkmasini sagladi.

www.minare.net
http://minare.blogcu.com
http://minare.net/Blogcu
http://minare.net/forum

0 yorum

Nur-i Muhammed (s.a.v) - Veda Hutbesi 

10 Haziran 2007 04:18 · Minare · Etiketler allah , darwin , diyalog , edebiyat , esma , ezgiler , filistin , haberler , hadis , hz. muhammed , ilahiler , islam , islami , islami site , islamiyet , kuran , maneviyat , medine , mekke , muhammed , muslim , muslims , namaz , nur , osmanlı , oyun , psikoloji , resim , roman , said , tanrı , tesettür , videolar

www.minare.net
http://minare.blogcu.com
http://minare.net/Blogcu
http://minare.net/forum

0 yorum

Nur-i Muhammed (s.a.v) Hicret 

10 Haziran 2007 04:17 · Minare · Etiketler allah , darwin , diyalog , edebiyat , esma , ezgiler , filistin , haberler , hadis , hz. muhammed , ilahiler , islam , islami , islami site , islamiyet , kuran , maneviyat , medine , mekke , muhammed , muslim , muslims , namaz , nur , osmanlı , oyun , psikoloji , resim , roman , said , tanrı , tesettür , videolar

Nur-i Muhammed (s.a.v)

Hicret

Hz. Peygamber (s.a.s) ve ashabinin Islâm devletini kurmak üzere Mekke'den Medine'ye göç etmeleri.

Medine'de bulunan Yahudiler bir Peygamber'in gelecegini biliyorlardi.
Medinelilerle aralan açilan Yahudiler onlara "Bir Peygamber gönderilmek üzeredir. O Peygamber gelince biz ona tabi olacagiz, Irem ve Âd kavimleri gibi sizin kökünüzü kaziyacagiz" diyorlardi

Hz. Peygamber (s.a.s), amcasi Abbas'la birlikte Akabe'ye geldi. Abbas henüz müslüman olmamisti. Ebu Talib'in vefatindan sonra peygamberimizle daha çok ilgilenmeye baslamisti. Bu ilgi kabile bagindan ileriye gitmiyordu. Toplantida ilk konusmayi Abbâs yapti; "Ey Hazrec toplulugu, bu benim kardesimin ogludur. Benim yanimda insanlarin en sevgilisidir. Siz onu tasdik ediyor onun getirdiklerine inaniyor ve kendisini alip götürmek istiyorsaniz, sizden bu hususta beni tatmin edici bir söz almak isterim. Siz ona vereceginiz sözü yerine getirebilecek ve kendisini muhaliflerinden koruyabilecek misiniz? Bunu geregi gibi yaparsaniz ne iyi; yok eger Mekke'den çiktiktan sonra kendisini yardimsiz birakacak rüsvay edecekseniz simdiden bu isten vazgeçiniz, onu birakimi. Yine kavmi arasinda ve yurdunda izzet ve serefiyle korunmus olarak yasasin."

Hz. Abbas'tan sonra Hz. Peygamber (s.a.s) konustu. Bundan sonra Medineli müslümanlar düsüncelerini söylece açikladilar: "Allah'tan getirdiklerine bilerek ve inanarak sana bey'at ediyoruz.
Biz, Rabbimiza bey'at ediyoruz Allah'in kudret eli ellerimizin üzerindedir. Kendimizi, ogullarimizi, kadinlarimizi esirgeyip korudugumuz seylerden seni de, esirgeyip koruyacagiz. Eger bu ahdimizi bozarsak, Allah'in ahdini bozan, yaramaz, bedbaht insanlar olalim. Ya Rasûlallah! Biz ahdimizde sadikiz".

Peygamberimiz iki sart ileri sürdü, "Rabbim için sartim: O'na hiç bir seyi ortak kosmamaniz yalniz O'na ibadet etmeniz, kendinizi, çocuklarinizi, kadinlarinizi esirgeyip korudugunuz seylerden, beni de esirgeyip korumanizdir" buyurdu. Medineliler: "Böyle yaptigimiz zaman
bizim için ne var" dediler. Allah Rasûlü de: "Cennet var" buyurdular. Medineliler "bu kârli alis veristir" deyip Allah Rasûlüne bey'at ettiler.

Hz. Peygamber (s.a.s)'in Medine'ye gelisi Medineli mü'minleri büyük bir sevince bogdu.Bütün mü'minler, evlerinin damina çikmis; gençler ve hizmetçiler yollara dökülmüsler
"Yâ Rasûlallah! Yâ Muhammed! Yâ Rasûlallah!" diyerek bagiriyorlardi.
Çocuklar ve hizmetçiler, yollarda ve damlarda "Rasûlullah geldi! Allahû ekber! Muhammed geldi! Allahû ekber! Muhammed geldi! Allahu ekber, Muhammed geldi! diyorlar, Habesliler de, sevinçlerinden kiliç kalkan oynuyorlardi.

Kadinlar ve çocuklar, hep bir agizdan: "Vedâ tepelerinden dolunay dogdu bize Allah'a yalvaran oldukça, sükür etmek gerekir halimize, Ey bize gönderilen Peygamber! Sen boyun egmemiz gereken bir emr ile geldin bize" diye siirler okuyorlardi. Berâ' b. Âzib: "Peygamber (s.a.s) Medine'ye gelince, Medinelilerin Rasûlullah'a sevindikleri kadar hiç bir seye sevindiklerini görmedim demistir.Enes b. Mâlik de: "Ben, Rasûlullah'in Medine'ye girdigi günden daha güzel, daha parlak bir gün görmedim" der. Rasûlullah Medine'ye varinca mü'minlerin her biri kendi evinde agirlamak istediler ve bu konuda yarisircasina hareket ettiler.
Rasûlullah'i misafir edebilmek için devesinin önüne geçiyorlardi. Efendimiz onlara "Devenin yolunu açiniz! Nereye çökecegi ona emir buyurulmustur" diyordu.

0 yorum